PROJEKTOWANIE GEOMETRII UKŁADU KIEROWNICZEGO
(aktualizacja 2002 - 05 - 06)

Przy projektowaniu trójkołowca pojawia się problem układu kierowniczego. Musi to być układ działający niesymetrycznie na oba koła gdyż w trakcie pokonywania zakrętu koło wewnętrzne jest zawsze bardziej skręcone niż koło zewnętrzne - musi zatoczyć mniejszy okrąg. 

Przy układzie symetrycznym na zakręcie będą pojawiały się dodatkowe siły obciążające i zginające koła. To z kolei prowadzi do nieprzyjemnego szarpania  kierownicą i szybszego zużywania się opon.

Dużo osób zniechęca się do budowy roweru trójkołowego właśnie ze względu na skomplikowanie 
układu kierowniczego. Jednak w rzeczywistości rozwiązanie tego problemu nie jest wcale takie trudne.  Więc bez zbędnego pisania - do rzeczy:

1) Najpierw rysujemy trzy punkty w których opierają się o ziemię koła naszego pojazdu:

 

 2) Potem rysujemy dwie linie łączące każde z przednich kół z kołem tylnym.

 3) Otrzymany kąt obracamy o 1800 i umieszczamy wierzchołkiem dokładnie pośrodku 
     linii kół przednich. Wierzchołek ten będzie osią obrotu elementu zawieszenia.

 4) Z osi kół wyprowadzamy dźwignie zgodnie z płaszczyzną koła. W odległości powiedzmy
     8-10 cm łączymy je prostopadłymi drążkami (oznaczonymi na czerwono) z ramionami 
     elementu pośredniego. 

I na tym właściwie kończy się projektowanie geometrii całego układu kierowniczego

Metoda ta jednak dotyczy prostych konstrukcji o pionowym ustawieniu osi obrotu
zwrotnic. W przypadku ukośnych osi obrotu sytuacja staje się mocno skomplikowana.
Znalazłem kilka prób rozwiązania takiego układu kierowniczego jednak były one
wyliczane w sposób całkowicie dla mnie niezrozumiały.

W przypadku mojego roweru TRIXO - 1 wyznaczanie optymalnego układu kierowniczego
było właśnie bardziej skomplikowane i jego opis zamieszczę tutaj później
(jak odtworzę jak to dokładnie było).